Slow TV

Couch potatoes, een uitstervend ras?

Weer een kijkcijferrecord voor Heel Holland bakt, zo las ik recent. Met 2,5 miljoen kijkers waren het weer veel mensen die zich op de zondagavond onder lieten dompelen in de trage battle wie het beste taarten, cakes en koeken kan bakken. Op de ratio had ik weerstand en was ik niet van plan dit programma ooit te gaan volgen. Maar na een Oktoberfest gevolgd door een vroege voetbalwedstrijd op zondagochtend, ging ik vroeg naar bed en keken we naar Heel Hollands bakt. En toen ervoer ik het genot van slow tv. Ik denk namelijk dat het succes achter dit programma is dat je 5 à 10 minuten weg kan dommelen en het daarna moeiteloos weer op kan pakken.

Niet voor niets is de term couch potatoes 1 op 1 gerelateerd aan tv-kijken. Couch potatoes: Mensen die onderuitgezakt zich onder laten dompelen door het tv-aanbod met de afstandsbediening in de hand.

Blijkbaar zijn wij passiever dan we onszelf voorhouden en houden we van laagdrempelige ontspanning. Langzame tv-programma’s worden makkelijk omarmd door de massa en geloof me, niet alleen door het wat oudere publiek. Slow tv is een sociale bezigheid, en er lijkt een soort verslavende werking vanuit te gaan waar we niet graag voor uitkomen.

Verschuiving van push naar pull

In de mediawereld werd al een tijdje gerept over het veranderende medialandschap. De kentering van push- naar pull media werd al ruim van tevoren aangekondigd. We riepen het al zo lang dat ik mij op een gegeven moment afvroeg of het ooit wel zou gebeuren.

Schudden de traditionele media dan echt op hun grondvesten? Is het einde van de 30 seconden commercial nabij? Als we naar de feiten kijken in Nederland, blijft de kijktijd nog steeds hangen op gemiddeld 200 minuten per dag. Alleen het feit al dat we gemiddeld 3 uur tv per dag consumeren, hoe aandachtig ook, maakt tv kijken nog steeds een zeer dominante dagelijkse bezigheid.

Lijnrecht daar tegenover staan de opkomende nieuwe online technieken, die door de kudde met een kritisch oog worden gevolgd en niet automatisch worden omarmd. Google Glass is bijvoorbeeld met veel bombarie aangekondigd, maar toch niet geaccepteerd. Nog niet, als we Google mogen geloven komt er binnenkort een relaunch van Google Glass.

Nu wordt het de smartwatch, maar die zal vooral complementair zijn aan de smartphone als nummer 1 device. Als we de trend doorzetten, lijkt het dat de schermen waarop we media consumeren steeds kleiner worden en steeds dichter naar het oog toekomten.

Maar als we het hebben over verschuiving van push naar pull, hebben we het niet eens zozeer over de vehicles waarop media worden geconsumeerd. We hebben het ook over de verschillende mindsets waarin we media consumeren: actief of passief.

Van passief naar actieve mindset

Zijn we in de passieve stand dan wordt tv content meer lineair gebruikt/geconsumeerd, zoals boven omschreven. Dus de tv centraal in de woonkamer, in combinatie met reclameblokken, we laten ons onderdompelen. De vraag is of wij ooit wel deze passieve, ontspannende mindset willen loslaten.

In een actieve mindset begeven we ons meer online en zoeken we actief naar content, bijvoorbeeld een filmpje op Youtube of Uitzendinggemist om te kijken wanneer het jou uitkomt (non lineair). Dit zijn vaak de snacks even tussen door of ook wel de bite sized chunks of media genoemd. Deze hapklare brokken vormen de long tail in media consumptiegebruik en worden vaker op een kleiner scherm geconsumeerd.

Dit passief- en actief media consumeren gaat steeds meer gecombineerd, bijvoorbeeld met second screening. Wij zijn prima in staat om onze rechter- en linkerhelft te combineren en dit dwingt ons dan ook niet in een spagaat. Sterker nog, programmamakers haken hier gretig op in door extra binding te creëren.

Programmamakers kiezen steeds vaker voor storytelling met een extra uitrol via bijvoorbeeld de app en zijn hier steeds succesvoller in om zo ook de jongere kijkers te blijven binden, zo blijkt ook uit dit recent verschenen artikel op Marketingfacts:

Penoza: 1,3 miljoen bereik met een condoleanceregister