De Ubud paradox

ubud

Ubud, ik was hier laatst weer terug na een een 1e bezoek 20 jaar geleden. We waren afgelopen zomer in Bali. Na eerst een trip langs de westkust met mooie kustlijnen waren we aanbeland in Ubud om onze vakantie af te sluiten.

In mijn herinneringen van 20 jaar geleden stond dit plaatsje nog gegrift als een rustig ietwat slaperig dorpje toen ik op doorreis was van Denpasar naar Jakarta. Ook omdat de prijzen in Ubud toen al wat hoger lagen dan ik had gebudgetteerd besloot ik toen als backpacker snel door te reizen naar Java waar het goedkoper was. Ook mijn vriendin had kennisgemaakt met Ubud via de spirituele film Eat, Pray an Love en was nieuwsgierig geraakt naar dit dorp.

Nu dan, we kwamen als laatste bestemming van onze vakantie in Ubud aan er waren vooral IMG_2881overvolle straten waar het moeite kostte om over te steken. Mensen op de scooters keken niet vrolijk en veel hadden er mondkapjes. Oke het was het hoogseizoen, maar ik denk dat veel toeristen naar Ubud waren gekomen met het geromantiseerde beeld om hier tot rust te komen en hier en daar een yoga cursus te pakken. Maar Ubud leek getranformeerd van een ietwat slaperig dorpje naar een hectische stad waar weinig spiritueels van de film Eat, Pray & Love was overgebleven. Of het door de bekendheid van de film komt, het leek in ieder geval dat Ubud gebukt ging onder de drukte.

Dagboek en walkman

Bij terugkomst van onze vakantie ben ik gelijk in mijn dagboeken gedoken die ik had bijgehouden op mijn eerdere reis door Australie, New Zeeland en Indonesie in 1994-1995. Ik was toen 19 jaar en een heel saai schooljaar deed me voornemen er een jaartje tussen uit te glippen. Deze beslissing was nogal impulsief van aard en ik had niet veel tijd meer om te sparen. Tijdens het reizen ook maar gaan werken, leek de enige oplossing. Ik nam de gok dat ik daar binnen 1 maand in Australie wel aan de slag kon met 1 of ander baantje om bij te verdienen. Dit lukte gelukkig en het wordt een jaar vol mooie avonturen.

Nu ik weer door het dagboek bladerde besefte ik ook wat, naast mooie herinneringen, het extra bijzondere was aan het jaar 1994-1995. Het was namelijk het jaar voordat de digitale tijdperk echt uit zou breken. Dit was te merken in wat ik meenam in mijn rugzak bagage aan electronica: een quartzhorloge (wel 1 die de tijd over de verschillende tijdzones kon weergeven, jawel), natuurlijk mijn walkman en een fotocamera met fotorolletje.

last 20yGrafiek met digitale platforms vanaf 1995

In het jaar 1994-95 met nul internetverbinding dus, wat het wel mogelijk maakte even helemaal los te komen en onverbonden te zijn. Gelijk vroeg ik me af tijdens het lezen van mijn dagboek, als je dat nu nastreeft (zeker als millennial), of het wel zou lukken om unconnected te zijn.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s